شهوت، بزرگ‏ترین خطرى است که زندگىِ انسان را تهدید مى‏کند. پیامبر صلی الله علیه و آله مى‏فرماید :
بدترین دشمن تو در بین دشمنانت، شهوت تو است.

گناهانى مانند دزدى و ربا را انسان مى‏تواند جبران کند ؛ اما گناهى مانند زنا، به آسانى جبران نمى‏شود. انسان را مى‏سوزاند، آتشى است که دنیا و آخرت را مى‏سوزاند. انسان با توکل به خداوند، با توجه به این که خداوند ناظر اعمال انسان‏ها است، مى‏تواند خود را از این بلاى عظیم محفوظ دارد. هر جا که شهوت انسان را به لغزش بیندازد، باید از آن فرار کرد. هر جا که قلب انسان به لرزه درآید، باید با توسل به خداوند، از آن دورى کرد.

خداوند درباره آنان که به نفس خود غالب بوده‏اند، مى‏فرماید :

اینانند که وارثان‏اند ، وارثانى که [ از روى شایستگى ]بهشت فردوس را به میراث مى‏برند و در آن جاودانه‏اند . اینان وارث فردوس هستند. بهشت، ارث نفس‏شان است، میوه درخت نفس‏شان است. آیا حیف نیست که انسان براى لحظه‏اى لذت، ریشه چنین درختى را بسوزاند؟ آیا حیف نیست که آدمى بر این درخت، نور ایمان نتاباند؟ آیا حیف نیست که این نفس را به نفوس عالیه پیوند نزند؟